Het gevecht dat je nooit kunnen winnen
Heb je weleens geprobeerd te vechten tegen een storm?
Tegen de wind in te lopen. Boos te worden op de regen. Te eisen dat het stopt.
Je verliest energie.
En de storm? Die trekt zich er niets van aan.
Toch is dit precies wat veel mensen — en opvallend veel therapieën — van ons vragen als het gaat om gevoelens.
Je moet vechten.
Je moet het loslaten.
Je moet het vergeten.
Je moet sterker zijn.
Maar niemand vertelt je wat niemand kan:
dat gevoelens zich niet laten commanderen.
De misvatting over controle
Als mensen volledige controle hadden over hun innerlijke wereld,
dan zouden angst, verdriet, schaamte en rouw allang zijn verdwenen.
Niemand kiest ervoor om wakker te worden met onrust.
Niemand besluit vrijwillig om vast te zitten in gedachten.
Niemand houdt ervan om uitgeput te raken van emoties.
En toch wordt vaak gesuggereerd dat het een kwestie is van willen.
Dat is niet alleen onjuist — het is ook belastend.
Want als het niet lukt, volgt al snel de conclusie:
dan doe ik het blijkbaar niet goed.
Hoe meer je vecht, hoe erger het wordt
Wat ik steeds opnieuw zie in de praktijk — en eerlijk gezegd ooit ook in mezelf —
is dat hoe harder je probeert een gevoel weg te krijgen,
hoe groter het wordt.
Angst die bestreden wordt, groeit.
Verdriet dat geen plek mag hebben, blijft terugkomen.
Gedachten die je wilt stoppen, worden luider.
Niet omdat je faalt,
maar omdat strijd energie kost.
Energie die je niet meer kunt gebruiken voor het leven zelf.
De storm
Een storm beslist zelf wanneer hij gaat liggen.
Niet jij.
Wat jij wél kunt doen:
je route aanpassen
of — als het veilig is — erdoorheen bewegen
Niet omdat het fijn is.
Maar omdat het nodig is.
En precies zo werkt het ook met innerlijke stormen.
Wat is belangrijker dan de storm?
De vraag is niet:
hoe krijg ik dit gevoel weg?
De vraag is:
wat is belangrijker dan dit gevoel?
Vriendschap.
Zorg voor jezelf.
Je hobby’s.
Verbondenheid.
Waarheid.
Als vriendschap belangrijk is, maar het stormt in je hoofd,
betekent dat niet dat vriendschap moet wachten.
Misschien wordt het geen lange avond.
Misschien geen druk salsa-café.
Maar misschien wél:
een telefoontje
een kopje van iets lekkers samen op een veilige plek
iemand laten weten dat je aan ze denkt
Kleine stappen.
Geen overdreven gedoe dat niet bij je past.
Dit vraagt geen kracht.
Het gaat niet over sterk zijn.
Het gaat over het aanleren van vaardigheden —
om te blijven leven terwijl het stormt.
Stoppen met vechten is geen opgeven
Dit is geen pleidooi voor passiviteit.
Het is ook geen oproep om alles maar te laten gebeuren.
Het is een uitnodiging om je energie anders te gebruiken.
Niet om de storm te stoppen —
maar om te blijven leven terwijl hij er is.
Want zolang je blijft vechten tegen wat je niet kunt veranderen,
komt er geen ruimte vrij voor wat wél waardevol is.
En misschien is dit echte kracht
Niet het wegduwen van gevoelens.
Niet het beheersen van je innerlijke wereld.
Maar het vermogen om te zeggen:
Het stormt.
En toch ga ik doen wat ertoe doet.
Auteur: Melrose Bloem
Melrose Bloem Coaching